"Cidade de Deus" van Fernando Meirelles 
 recensie filmfocus.nl door: Luuk van Huet [auteursrecht voorbehouden]

Arthouse-films hebben onder de meeste bioscoopbezoekers de reputatie nogal saai, langdradig en onbegrijpelijk te zijn. Ze duren te lang, je kunt de acteurs niet eens verstaan en het enige wat het kijken de moeite waard maakt, is dat er af en toe blote vrouwen/mannen in rondhuppelen. Als jij iemand kent die ook zo denkt over dit soort films, of sterker nog, als jij zelf zo denkt, dan is Cicade de Deus de film die je van gedachten zal veranderen.

Vanaf het prille begin van de film tot aan het bittere einde zul je op het puntje van je stoel balanceren terwijl je pupillen aan het doek gelijmd zitten om maar geen seconde te missen. Cicade de Deus heeft het effect van een overdosis pittige salsa, recht in je voorhoofdskwab geschoten. Nieuwsgierig? Mooi zo.

“De Stad van God” is de naam van een favela (sloppenwijk) die in de jaren zestig werd gebouwd om de armen van Rio de Janeiro te huisvesten (en ze te verwijderen uit de rest van de stad). In de Cicade de Deus groeien de twee hoofdpersonen op; de intelligente, ietwat timide Rocket die fotograaf wil worden, en de gewelddadige sluwe Zé. De film vliegt heen en weer door de tijd om te laten zien hoe de broers van Rocket en Zé in de jaren zestig samen met een vriend de fameuze bende vormden genaamd het Tedere Trio. De drie verlaten uiteindelijk elk op hun eigen manier de gangsterwereld, maar niet voordat Zé hen gebruikt als kruiwagen om zijn eigen criminele ambities na te jagen. In de jaren zeventig komen de twee jongens elkaar weer tegen. Zé is inmiddels de meest beruchte gangster van de wijk, terwijl Rocket nog steeds droomt van een loopbaan als fotograaf en van het verliezen van zijn maagdelijkheid.

Als Zé´s ambities megalomane proporties beginnen aan te nemen en hij steeds meer vijanden begint te maken, komt Zé terecht in een regelrechte bendeoorlog…een perfecte gelegenheid om de foto van het jaar te maken.
Om meer te verklappen over het plot van de film zou geen recht doen aan de meesterlijke wijze waarop de diverse verhaallijnen door verschillende tijden worden verweven en de magistrale manier waarop ze uiteindelijk samen komen.

Voeg daar aan toe dat Cicade de Deus gefilmd is met een visuele flair waar de meeste doorsnee actiefilm een groot gebouw in slow-motion voor zou laten ontploffen (misschien niet het allerbeste voorbeeld, ik geef het toe), toegankelijk is voor een breed publiek en ondersteund wordt door een soundtrack van de meest heupwiegende hippe Braziliaanse muziek en de conclusie is simpel. Ga naar Cicade de Deus. Je zult er geen spijt van hebben.